บทที่ 16 เพียงเพราะหน้าที่

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไร ในที่สุดประตูห้องก็ถูกเปิดออก

ภาณุเดินเข้ามาพร้อมกับแพทย์ประจำตระกูล

คราบน้ำตาบนใบหน้าของอรวรรณแห้งเหือดไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงรอยด่างจางๆ บนหมอนที่เปียกชื้นปะปนไปกับเหงื่อกาฬ หากมองเพียงผิวเผินแทบจะสังเกตไม่เห็นความผิดปกติใดๆ

โดยไม่ต้องรอให้แพทย์เอ่ยปากถาม อรวรรณก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ